(opis akwenu i trochę historii)

Uważany za najpiękniejszą górską rzekę Polski Dunajec przegrodzony został trzema zaporami w Czorsztynie, Rożnowie i Czchowie. 
Źródła Dunajca znajdują się w Tatrach, biorące tu swój początek Czarny i Biały Dunajec uważane są za równorzędne odcinki tej rzeki. 
O ujarzmieniu kapryśnego, powodującego groźne powodzie Dunajca zaczęto myśleć już pod koniec I Wojny Światowej, jednak dopiero tragiczna w skutkach powódź w lipcu 1934 r. spowodowała przyspieszenie decyzji. Realizacja projektu zapory w Rożnowie (opracowanego w latach 1920-30 w Biurze Dróg Wodnych Ministerstwa Komunikacji pod kierownictwem prof. Karola Pomianowskiego) rozpoczęła się w lutym 1935, napełnianie zbiornika rozpoczęto w drugiej połowie 1941 r., a jego całkowite napełnienie miało miejsce w 1943 r. po letnich wezbraniach. Zapora stanęła w poprzek pętli Rożnowskiej, w przepięknej dolinie. Żelazno-betonowa zapora ma 550 m długości, jej szerokość w koronie wynosi 9 m, a wysokość 32.5 m. Miejsce w którym stanęła zapora owiane było złą sławą. Z burzliwej toni wąskiego przesmyku sterczały kamienie - samorody, zwane przez ludność diabelskim mostem. Na ich grzbiecie i zdradliwych progach rozpruwały się tratwy, rozlatywały się łodzie. 
Kamienie znalazły się tu, jak głosi legenda, za sprawą diabła, który usiłował zbudować most, bowiem założył się z pewnym chłopem, że przejdzie Dunajec suchą nogą. Wyłamywał więc diabeł kamienie z gór, znosił je nad rzekę i rzucał w topiel. Lecz dzieła swego nigdy nie mógł dokończyć, bo choć zakład zawarto na 30 lat, praca musiała być wykonana w ciągu jednej nocy i ukończona o wschodzie słońca. A właśnie o wschodzie pasący owce chłop śpiewał Zawitaj ranna jutrzenko i słowa tej pieśni wytrącały głazy z diabelskich szponów. Po nie ukończonym diabelskim moście nie ma dziś śladu stoi tu zapora.

   

Szczegółowe informacje o miejscowościach (kliknij w nazwę):
- Tęgoborze - Zbyszyce - Znamirowice - Sienna - Tabaszowa - Gródek n/d Dunajcem - Bartkowa - Rożnów

Jezioro Rożnowskie, zarysem przypominające nieregularne S, liczy od 18 do 20 km długości, zależnie od stanu wody oraz średnio 1 km szerokości. Tylko w niektórych miejscach szerokość osiąga 2 km. Cały zbiornik liczy od 16 do 20 km2 powierzchni. Głębokość zbiornika zmienia się w zależności od stanu wody koło zapory ok 30 m, ale w południowej części (na linii Tęgoborze - Zbyszyce) przy niskich stanach wody tworzą się płycizny i muliska. W ostatnich latach zmodyfikowano założenia eksploatacyjne zbiornika, dzięki temu poziom wody  w miesiącach letnich utrzymywany jest nieco wyżej. Niemniej jednak w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych kiedy zaczynałem moją przygodę z windsurfingiem  żeby popływać na desce w okolicach Tęgoborzy należało cały sprzęt umieścić na łodzi wiosłowej i brodząc po kolana (albo głębiej) w mule przepychać się na głębszą wodę. Kiedy można było już włożyć miecz pływaliśmy na deskach mając jednak na uwadze fakt, że przy zbyt gwałtownym upadku lądowało się w mule.  
Nieregularny kształt jeziora uwarunkowany jest morfologią doliny Dunajca. Silnie rozwiniętą linię brzegową cechują liczne półwyspy oraz zatoczki znajdujące się u ujścia potoków wpadających do Dunajca. Począwszy od zapory jezioro tworzy zakole o szerokości około 500 m, obramowane z lewej stokami zalesionej Ostrej, a z prawej wzgórzem Łaziska. Dalej jezioro rozszerza się do 800 m o atrakcyjnym pod względem krajobrazu brzegu, z prawej wzdłuż stromego brzegu biegnie droga Gródek - Rożnów. Z kolei następuje skręt na południe i silne zwężenie (250 m) między Tabaszową a Wiesiółką. Aż do  następnego zwężenia o szerokości 500 m usytuowanego miedzy półwyspem Koszarka a stokami Tabaszowej, jezioro charakteryzuje się bardzo urozmaiconą linią brzegową. Wyróżnić tu można zatokę Bartkowską wnikająca w dolinę potoku Podolanka oraz wyspę Grodzisko, popularnie zwaną Małpią Wyspą. Następna część jeziora ciągnąca się aż do kolejnego zwężenia na linii Tęgoborze Zbyszyce ma mniej rozwiniętą linię brzegową. Obszar zbiornika zamknięty liniami Tabaszowa-Sienna i Tęgoborze-Zbyszyce tworzy największe rozlewisko jeziora Rożnowskiego i stanowi centrum sportów wodnych jeziora. Górny odcinek jeziora czyli jego cofka powyżej miejscowości Tęgoborza jest płytki i silnie zamulony. 
Pod względem nawigacyjnym obszar ciekawy krajobrazowo, niemniej jednak z uwagi na występowanie licznych dolin wiatr ma tendencje skręcające i przychodzi w szkwałach. Wiatr wieje najczęściej w miesiącach wiosennych i jesienią zwłaszcza gdy z gór spływa halny. W miesiącach letnich z reguły cisza, rzadko zakłócana mocnym wiatrem, który z reguły przychodzi wraz ze zmianą pogody.  Najbardziej rozwiniętym sportem wodnym jest żeglarstwo. Coraz częściej (niestety) pojawiają się motorówki, których używanie było do tej pory zakazane z uwagi na strefę ciszy.  Pływają również deski, lecz nie jest ich zbyt dużo. Dużą cześć stanowią deskarze z poza regionu, a nie jak można było przypuszczać surferzy nowosądeccy - Nowy Sącz leży przecież zaledwie kilkanaście km zbiornika. Żeglarstwo nad jeziorem Rożnowskim działa i rozwija się pod patronatem Nowosądeckiego Okręgowego Związku Żeglarskiego. To z jego inicjatywy działają na terenie jeziora kluby sportowe organizowane są regaty, prowadzone szkolenia i egzaminy na stopnie żeglarskie.

 Zapraszamy wszystkich miłośników windsurfingu do odwiedzenia tego pięknego jeziora, zwłaszcza na wiosne i jesienią kiedy to halny pokazuje tu całą swoją potęgę halny